چهارده معصوم (ع)

علائم ظهور حضرت مهـدى (ع )

در ايـنـجـا بـه ذكـر قـسـمـتـى از نـشـانـه هـاى ظـهـور حـضـرت قـائم آل محمد (اَرْواحُنا فَداه ) مى

پردازيم كه پيش از ظهور آن حضرت رخ مى دهد:

1 ـ خـروج سـفـيـانـى (سـفـيـانـى ، يـكـى از طـاغـوتـهـاى مـقـدّس مـآب از نـسـل ابـوسـفيان است

و در شام به دست سپاه حضرت مهدى (عليه السلام ) شكست خورده و كشته مى شود).

2 ـ كـشـتـه شـدن سـيـّدِ حـسـنـى (جـوان خـوش صـورت از آل امام حسن (عليه السلام ) با

سپاهش به حمايت از امام زمان (عليه السلام ) برمى خيزد و سرانجام ، به شهادت مى رسد).

3 ـ اختلاف بنى عبّاس در رياست دنيا.

4 ـ گرفتن خورشيد در نيمه ماه رمضان .

5 ـ گرفتن ماه در آخر آن ماه ، برخلاف عادت (و نظم فلكى ).

6 ـ فرو رفتن زمين بيداء (زمين بين مكّه و مدينه ).

7 ـ فرو رفتن زمين در نقطه اى از مشرق و مغرب .

8 ـ توقّف خورشيد، هنگام اوّل ظهر تا وسط وقت عصر.

9 ـ طلوع خورشيد از مغرب .

10 ـ كشتن ((نفس زكيّه )) در پشت كوفه همراه هفتاد نفر از نيكان .

11 ـ سر بريدن يك مرد هاشمى بين حجرالا سود و مقام ابراهيم (عليه السلام ) .

12 ـ ويران شدن ديوار مسجد كوفه .

13 ـ به اهتزاز درآمدن پرچمهاى سياه از جانب خراسان .

14 ـ خروج يمانى (يمانى از مردان نيك و طرفدار امام زمان (عليه السلام ) است ) كه به حمايت از

آن حضرت ، با سپاه خود برمى خيزد.

15 ـ ظهور مغربى در مصر و حكومت او بر مردم شام .

16 ـ فرود تركها به جزيره .

17 ـ ورود روميان به رمله .

18 ـ طلوع ستاره درخشان در سمت مشرق كه همچون ماه مى درخشد سپس دو جانب آن خم

گردد كه نزديك شود كه آن دو جانب به همديگر متّصل شوند.

19 ـ پديد آمدن سرخى در آسمان كه در فضا پراكنده گردد.

20 ـ آتشى در طول مشرق ، آشكار شود و سه روز يا هفت روز در آسمانى باقى بماند.

21 ـ پاره نمودن عرب اسارت خود را و حكومت عرب بر شهرها و كشورها.

22 ـ بيرون رفتن عرب از تحت نفوذ سلطان عجم .

23 ـ كشتن امير مصر، توسّط مردم مصر.

24 ـ خراب شدن شام .

25 ـ اختلاف سه پرچم در شام (كشمكش سه گروه ).

26 ـ ورود دو پرچم قيس و عرب به كشور مصر.

27 ـ به اهتزاز درآمدن پرچمهاى قبيله ((كنده )) در خراسان .

28 ـ آمدن اسبهايى از جانب مغرب ، تا اينكه در كنار حيره (نزديك كوفه ) بسته شوند.

29 ـ برافراشته شدن پرچمهاى سياه از جانب مشرق به سوى حيره .

30 ـ طغيان آب فرات ، به طورى كه سرازير كوچه هاى كوفه گردد.

31 ـ خروج شصت دروغگو كه همه آنان ادّعاى نبوت مى كنند.

32 ـ خروج دوازده نفر از نژاد ابوطالب (عليه السلام ) كه همه آنان ادّعاى امامت براى خود دارند.

33 ـ سـوزانـدن مـردى بـلنـد مـقـام از شـيـعيان بنى عبّاس بين سرزمين جلولاء (واقع در هفت

فرسخى خانقين ) و سرزمين خانقين .

34 ـ بستن پلى نزديك محله كرخ بغداد.

35 ـ برخاستن باد سياهى در بغداد، در آغاز روز.

36 ـ زلزله شديد در بغداد.

37 ـ فرو رفتن بيشتر شهر بغداد در زمين بر اثر زلزله .

38 ـ ترس عمومى كه عراق و بغداد را فراگيرد.

39 ـ مرگهاى سريع و عمومى در بغداد.

40 ـ كم شدن اموال و انسانها و محصول كشاورزى .

41 ـ پـيـدايـش مـلخ در فصل خود و در غير فصل خود تا آنجا كه زراعتها و غلاّت را از بين ببرد.

42 ـ كم شدن غلاّت و محصولات گياهى .

43 ـ اختلاف و كشمكش در ميان دو صنف از عجم و خونريزى بسيار بين آنان .

44 ـ بيرون آمدن بردگان از زير فرمان اربابان و كشتن اربابان .

45 ـ مسخ شدن جمعى از بدعتگذاران ، به صورت ميمون و خوك .

46 ـ پيروزى بردگان بر شهرهاى اربابان .

47 ـ نـداى (غـيرعادى ) از آسمان بر همه جهان به طورى كه هركسى در هر زبانى باشد آن ندا را

به زبان خودش مى شنود.

48 ـ پيدايش صورت و سينه انسان در قرص خورشيد.

49 ـ مـردگـانى زنده از قبرها بيرون آيند و به دنيا بازگردند و به ديد و بازديد با همديگر بپردازند.

50 ـ در پـايـان هـمـه ، 24 بـار، باران پى در پى مى آيد و زمين خشك را پس از مرگش ، زنـده و

سـبـز و خـرّم مـى كـنـد و به دنبال آن بركتهاى زمين بروز مى نمايد و در دسترس قرار مى گيرد.

و بـعـد از ايـن حـوادث ، هـرگـونـه بـلا و ناراحتى و گرفتارى معتقدين به حق از شيعيان حـضـرت

مـهـدى (عـليـه السـلام ) برطرف مى گردد، در اين هنگام آنها آگاه شوند كه امام عصر (عَجَّلَ اللّه

تعالى فَرَجَه الشّريف ) در مكّه ظهور كرده است براى يارى او به سوى مكّه رهسپار شوند، چنانكه

روايات ، بيانگر اين مطلب است .

ايـن نـشـانه هايى كه ذكر شد، پاره اى از آنها حتمى است و پاره اى مشروط به شرايطى اسـت و

خـداونـد دانـاتـر اسـت كـه چـه خـواهـد شـد و مـا آنـچـه را نقل كرديم ، از كتب از حديث و روايات ،

گرفته شده ، از خداى بزرگ كمك مى جوييم و از درگاه او توفيق سعادت مى خواهيم .

روايات و مساءله امامت حضرت مهـدى (ع )

روايـاتـى كـه بـه طـور اجـمـال و تفصيل بيانگر امامت حضرت صاحب الزّمان ، امام دوازدهم حضرت

مهدى (عج ) از ائمه اهل بيت (عليهم السلام ) رسيده بسيار است كه در اينجا، قسمتى از آنها

خاطرنشان مى گردد:

1 ـ ((ابـوحـمـزه ثـمـالى )) مـى گـويـد: امـام بـاقـر (عـليـه السـلام ) فـرمـود:((خـداونـد مـتعال

محمد (صلّى اللّه عليه و آله و سلّم ) را به سوى جن و انس (به عنوان پيامبر آنان ) فـرسـتـاد و

بـعـد از او، دوازده نـفر وصىّ (براى او) قرار داد، كه بعضى از آنان از دنيا رفـتـه انـد و بعضى مانده اند

و هريك از آن دوازده وصىّ داراى سنّت و برنامه مخصوص به خود است ، روش اوصيايى كه بعد از

رسول خدا (صلّى اللّه عليه و آله و سلّم ) آمدند و مـى آيـنـد همچون اوصيا حضرت مسيح (عليه

السلام ) است كه دوازده تن بودند و امير مؤ مـنـان عـلى (عـليـه السـلام ) (در زهـد و عـبادت و

ساده زيستى ) همچون حضرت مسيح (عليه السلام ) بود)).

2 ـ ((حسن بن عباس )) از امام جواد (عليه السلام ) و او از پدرانش تا اميرمؤ منان على (عليه

السلام ) نقل مى كند كه رسول خدا (صلّى اللّه عليه و آله و سلّم ) فرمود:

((آمـِنـُوا بـَلَيـْلَةِ الْقـَدْرِ فَاِنَّهُ يَنْزِلُ فِيها اَمْرَ السَّنَةِ وَاِنَّ لِذلِكَ الاَْمْرِ وُلاةٌ مِنْ بَعْدِى عَلِىّ بْنِ اَبِيطالِبٍ

وَاَحَدَ عَشَرَ مِنْ وُلْدِهِ)).

((بـه شـب قـدر مـعـتـقـد شـويـد؛ زيـرا در شـب قـدر، كـار (تـقـديـرات ) سال فرود مى آيد و براى آن

كار، بعد از من زمامدارانى هست كه عبارتند از: على ابن ابى طالب و يازده نفر از فرزندانش )).

3 ـ امـيـرمـؤ مـنان على (عليه السلام ) به ابن عبّاس فرمود:((شب قدر در هر سالى ، وجود دارد و

در آن شـب ، كـار (و تـقـديـرات ) هـمه سال فرود آيد (و مشخّص گردد) و براى اين كار، بعد از رسول

خدا (صلّى اللّه عليه و آله و سلّم ) زمامدارانى مى باشد)).

ابن عباس عرض كرد:((آن زمامداران كيانند؟)).

امـام عـلى (عـليـه السـلام ) فـرمـود:((مـن و يـازده نفر از صلب من هستند كه آنان امامانى مى

باشند كه فرشتگان با آنان همسخن شوند)).

4 ـ در حـديـث ((لَوْح ))، آمده كه جابر بن عبداللّه انصارى مى گويد:((به حضور حضرت فاطمه زهرا

(سلامُ اللّه عَلَيها) دختر رسول خدا (صلّى اللّه عليه و آله و سلّم ) رفتم ، در نـزد او لَوْحـى (صـفـحه

اى ) بود كه نامهاى اوصيا و امامان از فرزندان او در آن (نوشته شـده ) بـود، آنان را شمردم يازده نفر

بودند، آخرى آنان حضرت قائم (عليه السلام ) از فـرزنـدان فـاطـمـه (سلام اللّه عليها) بود نام سه

نفر از آنان ((محمّد)) و نام سه نفر از آنان (على ) بود)).

5 ـ ((ابـوهـاشـم جـعـفـرى )) مـى گـويـد: به امام حسن عسكرى (عليه السلام ) عرض كردم :

((جلالت و هيبت شما مرا از سؤ ال كردن از شما باز مى دارد اجازه مى دهى از شما سؤ الى

كنم ؟.

فرمود:((سؤ ال كن )).

عرض كردم : اى آقاى من ! آيا فرزند دارى ؟.

فرمود: آرى .

عـرض كـردم : اگـر بـراى تو پيش آمدى شد (و از دنيا رفتى ) در كجا از آن فرزند سؤ ال كنم ؟

فرمود:((در مدينه )).

6 ـ ((عمرو اهوازى )) مى گويد: امام حسن عسكرى (عليه السلام ) فرزندش را به من نشان داد و

فرمود:((هذا صاحِبُكُمْ بَعْدِى ؛ بعد از من اين است صاحب و امام شما)).

7 ـ ((عـمـرى )) مـى گـويـد:((امـام حـسـن عسكرى (عليه السلام ) از دنيا رفت و فرزندى از

خودش بجاى گذاشت )).

8 ـ ((ابـوالقـاسـم جـعـفـرى )) مـى گـويد:((از امام هادى (عليه السلام ) شنيدم مى فرمود:

جانشين من حسن است و حال شما درباره جانشين بعد از او چگونه است ؟)).

عرض كردم : قربانت شوم ! از چه نظر؟

فرمود:((شما شخص او را نمى بينيد و ذكر نامش براى شما روا نيست )).

عرض كردم : پس چگونه او را ياد كنيم ؟

فرمود: بگوييد:((اَلْحُجَّةُ مِنْ آلِ مُحَمَّدٍ ؛ حجّت از خاندان محمّد (صلّى اللّه عليه و آله و سلّم ) )).

* * *

ايـنـهـا روايـات اندكى از نصوص بسيار بر امامت امام دوازدهم (عليه السلام ) بود، كه از ائمـه اهـل

بـيـت (عـليـهم السلام ) نقل شده است و روايات در اين راستا بسيار است كه حديث شـنـاسـان

شـيـعه ، آنها را در كتابهاى خود تدوين و تنظيم كرده اند، يكى از آنها كه به طور مشروح ، آن

احاديث را در كتابى جمع آورى نموده است ((محمد بن ابراهيم ، ابوعبداللّه نعمانى )) است كه در

كتاب خود به نام ((اَلْغَيبة )) (غيبت نعمانى ) آن روايات را آورده است ، بنابراين ، در اين كتاب نيازى

به ذكر آنها به طور مشروح نيست .

دليل عقل بر صدق امامت حضرت مهـدى (ع )

يـكـى از دلايـل ، دليـل عـقـل اسـت و عقل با استدلال صحيح حكم مى كند كه در هر زمانى حتما

نـيـاز بـه وجـود امـام مـعـصـوم (از گـنـاه و خـطـا) اسـت كـه كـامـل بـاشـد و در عـلوم و احـكـام ،

نـيـاز بـه كـسـى نـداشـتـه بـاشـد؛ زيـرا مـحـال اسـت بـراى مـكلّفين ، زمانى وجود داشته باشد كه

آنان داراى حجّتى نباشند تا در پـرتـو او بـه صـلاح نـزديـك شـونـد و از تـباهى دور گردند و همه

مستضعفان (آنان كه دسـتـشـان به جايى نمى رسد و مظلوم واقع شده اند) نياز به كسى دارند

كه ستمگران و جـنـايـتكاران را تاءديب كند، سركشان را از نافرمانى به راه راست سوق دهد و آنان

را از طـغـيـان بـاز دارد، آمـوزگـار نـادان و هـشـيار كننده غافلان و ترساننده گمراهان و برپا دارنده

حدود الهى و رساننده احكام باشد، صاحبان اختلاف و ستيزه جويان را از ديگران جدا سـازد، نـصـب

كـنـنـده فـرمـانـروايـان ، نـگـهـبـان مـرزهـا از گـزنـد دشـمـن ، حـافـظ اموال ، پاسدار اساس اسلام

باشد، مردم را در جمعه ها و عيدها به گرد هم آورد.

و دلايل استوار، ثابت مى كند كه چنين فردى با اين ويژگيها، بايد از هرگونه لغزش ، معصوم باشد؛

زيرا او به اتّفاق (آراء) از امام ، بى نياز است و چنين شخصى بدون شك ، بايد، داراى مقام عصمت

باشد و قطعا چنين فرد ممتازى بايد با تصريح (پيامبر و امامان ) ثـابـت گـردد و داراى مـعجزات و

نشانه هاى صدق باشد، تا او را از ديگران جدا نموده و مشخّص گرداند.

و ايـن اوصـاف و ويـژگـيـهـا در هيچ كس وجود نداشت ، جز در آن كسى كه اصحاب امام حسن

عسكرى (عليه السلام ) امامت او را بعد از امام حسن عسكرى (عليه السلام ) ثابت كردند و او

پـسـر آن حـضـرت اسـت كـه حـضـرت مـهـدى (عليه السلام ) مى باشد چنانكه گفتيم و اين دليـل

عـقـلى يـك اصـل پـابـرجـايى است ، كه با وجود آن نيازى به روايات و نصوص و تعداد اخبار نيست ؛

زيرا خود اين دليل عقلى ، امامت آن حضرت را ثابت مى كند.

البته روايات بسيارى نيز وارد شده كه به امامت فرزند امام حسن عسكرى (عليه السلام )

صـراحـت دارنـد و ايـن روايات آنچنان است كه هيچ عذرى باقى نمى گذارد (به بخش روايات و

مساله امامت حضرت مهدي (عج) رجوع کنيد) در همين سايت 

همچنين افرادي که امام را در کودکي ديده اند خود دليل واضحي بر وجود اين نور پاک مي باشد

(رجوع شود به بخش ديدار كنندگان امام مهـدى (عج) در همين سايت)

غيبت صغرا و غيبت كبرا

حضرت مهدى (عليه السلام ) قبل از ظهور، داراى دو غيبت است :

الف : غيبت طولانى ؛ كه طولانى تر از غيبت (يعنى پنهانى ) ديگر است ، چنانكه رواياتى به اين

معنا آمده است .

ب : غـيـبـت كـوتـاه : كـه از زمـان تـولّد آن حـضرت شروع شده و تا آن زمان كه سفارت و نـيـابـت

خـاصـّه سـفـيـران و واسـطـه هـاى او قـطـع شـد، ادامـه يـافـت (از سال 260 تا 329 هجرى حدود

هفتاد سال ).

غـيـبـت طـولانـى او بـعـد از غـيـبت كوتاه ، شروع مى شود و ادامه مى يابد و در پايان آن ، حضرت

مهدى (عليه السلام ) ظهور كرده و قيام به شمشير مى نمايد.

خداوند در قرآن مى فرمايد:

((وَنُرِيدُ اَنْ نَمُنَّ عَلَى الَّذينَ اسْتُضْعِفُوا فِى الاَْرْضِ وَنَجْعَلَهُمْ اَئِمَّةً وَنَجْعَلَهُمُ الْوارِثينَ # وَنـُمـَكِّنَ لَهـُمْ

فـِى الاَْرْضِ وَنـُرِىَ فـِرْعـَوْنَ وَهـامـانَ وَجـُنـُودَهـُمـا مـِنـْهـُمْ مـاكانُوا يَحْذَرُونَ )).

((اراده مـا بـر ايـن قرار گرفته است كه به مستضعفين نعمت بخشيم و آنان را پيشوايان و وارثـيـن

روى زمـيـن قـرار دهـيـم و حـكـومـتـشـان را پـابـرجا سازيم و به فرعون و هامان و لشكريان آنان ،

آنچه را بيم داشتند از اين گروه نشان دهيم )).

و در مورد ديگر مى فرمايد:

((وَلَقـَدْ كـَتـَبـْنـا فـِى الزَّبـُورِ مـِنْ بَعْدِ الذِّكْرِ اَنَّ الاَْرْضَ يَرِثُها عِبادِىَ الصّالِحُونَ )).

((مـادر زبـور (كـتـاب داوود) بـعـد از ذكـر (تورات ) نوشتيم كه بندگان صالح من وارث (حكومت ) زمين

خواهند شد)).

رسـول خـدا (صـلّى اللّه عـليـه و آله و سـلّم ) فـرمـود:((قطعا روزها و شبها نگذرد و جهان پايان نيابد

تا اينكه خداوند از خاندان من مردى را برانگيزد كه او همنام من است ، سراسر زمين را پر از عدل و

داد كند، همانگونه كه پر از ظلم و جور شده است )).

معرفي مختصر حضرت مهدي عجل الله تعالي فرجه

مقام امامت بعد از امام حسن عسكرى (عليه السلام ) به پسرش  (حضرت مهدى (عليه السلام )

) هـمـنـام و هـم كـُنـيـه رسول خدا (صلّى اللّه عليه و آله و سلّم ) رسيد و امام حسن عسكرى

(عـليـه السـلام ) در ظاهر و باطن ، فرزندى جز او (يعنى حضرت مهـدى (عليه السلام ) ) نـداشـت

و او را غـايـب و مـخـفـى ، بجاى گذارد.(چنانكه در قسمت آخر حالات امام حسن عسكرى (عليه

السلام ) خاطرنشان شد).

حـضـرت مـهـدى (عـليـه السـلام ) در شـب نـيـمـه شـعـبـان سـال 255 هـجـرى (در شـهر سامرّا)

به دنيا آمد، مادرش ((اُمّ وَلد)) بود به نام ((نرجس )) (دخـتـر يـشـوعـا از ذريـه شـمـعـون يـكـى از

حواريون حضرت عيسى (عليه السلام ) بود) حـضـرت مـهـدى (عـليـه السـلام ) هـنـگـام وفـات

پـدرش ، پـنـج سـال داشت ، خداوند به او در همان سن و سال ، حكمت و مقام قضاوت را عنايت

فرمود و او را نشانه و حجّت جهانيان قرار داد، خداوند به او (در كودكى ) حكمت آموخت چنانكه به

حضرت يحيى (عليه السلام ) دز زمان كودكى حكمت آموخت .

و نيز خداوند مقام امامت را به حضرت مهـدى (عليه السلام ) در كودكى عنايت كرد.

چـنـانكه به حضرت عيسى (عليه السلام ) در آن هنگام كه در گهواره بود، مقام نبوت عطا فرمود.

در مـورد امـامـت امـام مـهـــدى (عـليـه السـلام ) قـبـل از تـولّدش ، از رسـول خـدا (صلّى اللّه عليه

و آله و سلّم ) تصريح شده بود چنانكه مسلمانان ، آن را مى دانستند و بعد از رسول خدا (صلّى

اللّه عليه و آله و سلّم ) امير مؤ منان على (عليه السلام ) بـه امـامـت آن حـضـرت تصريح فرموده

است و همچنين امامان معصوم (عليهم السلام ) يكى پـس از ديگرى ، تا پدرش امام حسن

عسكرى (عليه السلام ) به امامت او تصريح كرده اند و پـدر بـزرگـوارش امـام حـسـن عسكرى

(عليه السلام ) نزد افراد مورد وثوق و خواصّ شيعيانش ، تصريح به امامت آن بزرگوار نموده است .

و اخـبـار و روايـات در مـورد غـيـبـت و پـنـهـان شـدنـش و هـمـچـنـيـن در مـورد حـكـومـت جهانيش ،

قـبـل از تـولّد و پـنـهـان شـدنـش بـه طـور مـسـتـفـيـض  (بـسـيـار) از ائمـه اهـل بـيـت (عـليـهـم

السـلام ) نـقل شده است و در ميان امامان (عليهم السلام ) اوست كه صاحب شـمـشـيـر اسـت

و بـه حـق قـيـام مـى كـنـد و هـمـه در انـتـظـار تشكيل دولت ايمان (حكومت اسلامى جهانى او)

بسر مى برند.